Toen ik laatst koekjes wilde gaan bakken met m’n dochtertje viel mij het volgende op. In plaats van een hele lijst aan ingredienten bij elkaar te moeten voegen in een kom was het alleen water bij een kant en klaar mix in gooien. De keer erop ben ik opzoek gegaan naar een product waar we wel alle ingredienten moesten toevoegen. Het heeft totaal geen functie t.a.v. het eind resultaat echter de controle over de ervaring welke ik verwachtte en ook mijn dochter wilde laten ervaren was de tweede keer veel leuker en later realiseerde ik mij dat ik het belangrijk vond dat ‘wij’ de controle hadden (en niet de fabrikant van de instant koekdeeg).
Controle is iets wat speelt bij merken, fabrikanten en de consument. Het is met name de consument die kritisch kijkt naar de producten die zij gebruiken. Fabrikanten en merken balanceren op de dunne scheidingslijn door enerzijds te weinig of niks aan opties te bieden waardoor gebruikers het niet kunnen personaliseren en zich er niet meer kunnen indentificeren versus teveel opties weggeven en daarmee de controle overhun eigen product.
Terug naar UX, voorgaande kunnen we dus verdelen in twee stukken, designers moeten dus het verschil begrijpen tussen aanpassingen doen (customization) en persoonlijke instellingen (features toevoegen welke het gevoel geven dat het van jou is). Beiden geven een gevoel van controle maar op een verschillende manier. Voor veel merken is het toestaan van aanpassingen een gevaarlijk fenomeen omdat het eind gebruiker potentieel in staat stelt de kern van het product te wijzigen. Persoonlijke instellingen zijn daarentegen perfect voor de maker maar soms frustrerend voor de gebruiker.
De realiteit van alle dag is dat de balans over het algemeen doorslaat naar de kant van de fabrikant. Toch is het niet duidelijk of veel mensen zich hier echt druk om maken. Apple is een mooi voorbeeld van (super) strakke controle, van product tot en met de user experience en toch houden mensen van het merk, meestal juist vanwege dat feit. En voor de meeste mensen geldt dat gebruiksgemak nog steeds voorop staat. Dus controle is een misvatting, een illusie die gebruikers wordt voorgehouden. In de ideale wereld zou iedereen complete controle krijgen over zijn/haar user experience, maar dat is niet reëel. In plaats daarvan wordt de illusie van controle in stand gehouden, het gevoel dat als men het zou willen men iets eigen kan maken.
Toen ik laatst koekjes wilde gaan bakken met m’n dochtertje viel mij het volgende op. In plaats van een hele lijst aan ingredienten bij elkaar te moeten voegen in een kom was het alleen water bij een kant en klaar mix in gooien. De keer erop ben ik opzoek gegaan naar een product waar we wel alle ingredienten moesten toevoegen. Het heeft totaal geen functie t.a.v. het eind resultaat echter de controle over de ervaring welke ik verwachtte en ook mijn dochter wilde laten ervaren was de tweede keer veel leuker en later realiseerde ik mij dat ik het belangrijk vond dat ‘wij’ de controle hadden (en niet de fabrikant van de instant koekdeeg).
Controle is iets wat speelt bij merken, fabrikanten en de consument. Het is met name de consument die kritisch kijkt naar de producten die zij gebruiken. Fabrikanten en merken balanceren op de dunne scheidingslijn door enerzijds te weinig of niks aan opties te bieden waardoor gebruikers het niet kunnen personaliseren en zich er niet meer kunnen indentificeren versus teveel opties weggeven en daarmee de controle overhun eigen product.
Terug naar UX, voorgaande kunnen we dus verdelen in twee stukken, designers moeten dus het verschil begrijpen tussen aanpassingen doen (customization) en persoonlijke instellingen (features toevoegen welke het gevoel geven dat het van jou is). Beiden geven een gevoel van controle maar op een verschillende manier. Voor veel merken is het toestaan van aanpassingen een gevaarlijk fenomeen omdat het eind gebruiker potentieel in staat stelt de kern van het product te wijzigen. Persoonlijke instellingen zijn daarentegen perfect voor de maker maar soms frustrerend voor de gebruiker.
De realiteit van alle dag is dat de balans over het algemeen doorslaat naar de kant van de fabrikant. Toch is het niet duidelijk of veel mensen zich hier echt druk om maken. Apple is een mooi voorbeeld van (super) strakke controle, van product tot en met de user experience en toch houden mensen van het merk, meestal juist vanwege dat feit. En voor de meeste mensen geldt dat gebruiksgemak nog steeds voorop staat. Dus controle is een misvatting, een illusie die gebruikers wordt voorgehouden. In de ideale wereld zou iedereen complete controle krijgen over zijn/haar user experience, maar dat is niet reëel. In plaats daarvan wordt de illusie van controle in stand gehouden, het gevoel dat als men het zou willen men iets eigen kan maken.
Mark